Γεννήθηκε: 7 Ιουλίου 1936, Ανώγεια, Ελλάδα Πέθανε: 8 Φεβρουαρίου 1980 (43 ετών), Πειραιάς, Ελλάδα Παιδιά: Γιώργος Ξυλούρης, Ρηνιώ Ξυλούρη Αδέρφια: Ψαραντώνης, Γιάννης Ξυλούρης Σύζυγος: Ουρανία Μελαβιανάκη Ξυλούρη (μ. 1958–1980) Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν Έλληνας μουσικός και τραγουδιστής. Γεννήθηκε το 1936 σε μια πόλη κοντά στο Ρέθυμνο της Κρήτης. Όταν ήταν πέντε ετών, οι Γερμανοί έκαψαν την πόλη του και η οικογένειά του αναγκάστηκε να καταφύγει σε μια κοντινή πόλη. Άρχισε να μαθαίνει λύρα σε πολύ νεαρή ηλικία και κατάφερε να πείσει τον πατέρα του να του αγοράσει μια. Σύντομα, έπαιζε λύρα σε γάμους και γλέντια. Στα 17 του μετακόμισε στο Ηράκλειο και άρχισε να δουλεύει σε νυχτερινό κέντρο. Παντρεύτηκε την Ουρανία Μελαμπιανάκη το 1958. Με αργούς, αλλά σταθερούς ρυθμούς, άρχισε να χτίζει τη φήμη του και αυτό οδήγησε τελικά στην κυκλοφορία του πρώτου του άλμπουμ. Το 1966, το κράτος αποφάσισε ότι ο Ξυλούρης έπρεπε να είναι ο ελληνικός εκπρόσωπος σε ένα μουσικό φεστιβάλ που διοργανώθηκε στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας. Ο Ξυλούρης αποφάσισε να παίξει συρτάκι στη λύρα του. αυτή η απόφαση ήταν που του χάρισε το πρώτο βραβείο για την ερμηνεία του. Κατά τη διάρκεια του καθεστώτος των Συνταγματαρχών, ο Ξυλούρης είχε ήδη αποκτήσει μεγάλη φήμη. Έτσι, του ήταν πολύ πιο εύκολο να βρει δουλειά σε νυχτερινά κέντρα, οπότε αποφάσισε να μετακομίσει στην Αθήνα το 1969. Γνώρισε τον Γιάννη Μαρκόπουλο, με τον οποίο είχε μια γόνιμη συνεργασία, ενώ έκανε φιλική σχέση και με τον διευθυντή ενός δισκογραφική εταιρεία. Το 1971 ξεκίνησε εμφανίσεις με τον Μαρκόπουλο και η φωνή και τα τραγούδια του έγιναν σύμβολο αντίστασης κατά της δικτατορίας. Το 1973 τραγούδησε σε μια θεατρική παράσταση. Στο απόγειο της καριέρας του, ο Ξυλούρης άρχισε να αισθάνεται πόνο στο κεφάλι και στο στήθος. Πήγε στη Νέα Υόρκη και εισήχθη στο νοσοκομείο Memorial, όπου διαγνώστηκε με καρκίνο. Μετά από πολλαπλές επεμβάσεις, επέστρεψε στην Αθήνα. Τον Φεβρουάριο του 1980 εισήχθη στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Πειραιά για νέες εξετάσεις. Την επόμενη μέρα, η υγεία του επιδεινώθηκε πολύ και έπεσε σε κώμα. Παρά τις γενναίες προσπάθειες των γιατρών του, δεν μπόρεσε να γίνει τίποτα για να τον σώσει. πέθανε την επόμενη μέρα, σε ηλικία 43 ετών. Η φωνή του σημάδεψε τα χρόνια της δικτατορίας και της αντίστασης, καθώς και τα πρώτα χρόνια της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Nikos Xilouris was a Greek musician and singer. He was born in 1936, in a town near Rethymno, Crete. When he was five years old, the Germans burned down his town and his family was forced to flee to a nearby town. He started learning to play the lyre at a very young age and managed to convince his father to buy him one. Soon, he played the lyre at weddings and feasts. When he was 17, he moved to Heraklion and started working at a night club. He married Ourania Melampianaki in 1958. At a slow, yet steady pace, he started building his reputation and this eventually led to the release of his first album. In 1966, the state decided that Xilouris should be the Greek representative at a music festival that was organized in San Remo, Italy. Xilouris decided to play a syrtaki on his lyre; this decision was what gave him the first prize for his performance. During the Regime of the Colonels, Xilouris had already gained considerable fame; thus, it was much easier for him to find work at night clubs, so he decided to move to Athens in 1969. He met Yannis Markopoulos, with whom he had a fruitful collaboration, while he also formed a friendly relationship with the director of a record company. In 1971, he started appearances with Markopoulos and his voice and songs became a symbol of resistance against the dictatorship. In 1973, he sang at a theatrical play. At the peak of his career, Xilouris started feeling pain on the head and the chest. He went to New York and was admitted to Memorial Hospital, where he was diagnosed with cancer. After multiple operations, he returned to Athens. In February 1980, he was admitted to the Anticancer Hospital of Piraeus for new examinations. The next day, his health vastly deteriorated and fell into a coma. Despite the valiant efforts of his doctors, nothing could be done to save him; he died the next day, aged 43. His voice marked the years of the dictatorship and the resistance, as well as the first years of the Restoration of Democracy in Greece.
🔍 Mărește